Nieuws

Bayeuxreis: geslaagd en aangrijpend

24 oktober 2019

 

Met de Stichting 18 september ben ik samen met 88 andere leerlingen vijf dagen naar Bayeux geweest om de bevrijding te herdenken en om onze vrijheid te vieren. Dit zorgde vooraf voor wat gemengde gevoelens: al die soldaten herdenken die hun leven voor onze vrijheid hebben gegeven, en tegelijkertijd vieren dat we vrij zijn. Ik had dan ook geen idee wat ik van de reis moest verwachten. Nu ik terugblik, kan ik zeggen dat die geslaagd en erg aangrijpend was. Lees maar en reis denkbeeldig een stukje mee....

 

    Om te beginnen neem ik u mee naar de begraafplaatsen. We hebben de Britse, Duitse en Amerikaanse begraafplaatsen bezocht. Om eerlijk te zijn, vond ik de Duitse begraafplaats het meest indrukwekkend. De grafstenen stonden niet rechtop, maar lagen op de grond en de soldaten lagen meestal met twee personen in een graf. Best vaak was een soldaat niet eens geïdentificeerd. Het ergste vond ik nog dat de meeste soldaten niet beter wisten dan dat hun land de 'goede' kant was of dat ze zelfs niet in de oorlog geloofden, maar toch moesten vechten in een land dat ze niet kenden, zonder familie en dat ze dan zo terecht zijn gekomen.
In plaats van over elke plek waar we zijn geweest iets te vertellen, wil ik graag vertellen wat mij het meeste aansprak op deze reis. Voor mij waren dat niet de plekken die we speciaal gingen bezoeken, maar meer de kleine details. Zoals de oude bunker die vlakbij onze verblijfplaats aan het strand stond. In de avond gingen er kinderen heen om daar even bij te komen van de drukke dag, maar bijna precies 75 jaar geleden gebeurde daar iets heel anders. Wij gingen dan even zitten om naar de zonsondergang te kijken, maar misschien 1 meter naast ons stond toen een Duitse soldaat die de schrik van zijn leven kreeg toen de invasie begon, die daar met zijn mitrailleur al die geallieerden stond neer te maaien of die alleen maar wilde dat hij veilig naar huis kon gaan.

 

Of neem het moment dat we gingen zwemmen in de zee. 75 jaar geleden renden de geallieerden naar de kust toe. Ze gaven hun leven om ons de vrijheid te bezorgen. De enige reden waarom wij de andere kant op konden rennen, de zee in, is omdat deze soldaten ons die vrijheid hebben gegeven. Dit laat zien hoe belangrijk het is om deze vrijheid te koesteren. Die is niet vanzelfsprekend. Vrijheid is iets wat voor iedereen toegankelijk zou moeten zijn, wat waard is om voor te strijden. We moeten de vrijheid die we nu hebben gebruiken om te zeggen en te doen wat we willen. Dit is iets waar we ons altijd bewust van moeten blijven, want anders realiseren we ons pas wat onze vrijheid is, als we haar kwijt zijn; dan is het te laat.    

 

 

Door mee te gaan met deze reis zijn ik en de 88 andere leerlingen ook meteen Ambassadeur van de Vrijheid geworden. Dat houdt in dat wij de verhalen van de oorlog doorvertellen aan volgende generaties, zodat de vrijheid bewaard zal worden. En dat is precies wat ik zal gaan doen. Deze reis is de meest leerzame, aangrijpende maar ook gezelligste reis ooit geweest en ik hoop dan ook dat veel generaties deze reis in alle vrijheid kunnen maken.

 

Door Miruna Delfgou