Persgroep VML

Een geschreven geschrift over een schrijver
(Maar dan getypt)

 

''Ik weet niet eens wat een masterclass is.'' Zo begint Henk van Straten, Eindhovense schrijver, zijn masterclass over zijn masterskills. Op het Van Maerlantlyceum legde hij vorige week, tussen het vloeken door, uit waarom hij ging schrijven en hoe zijn schrijfcarriére verliep. Hij gaf de toehoorders een prikkelende opdracht als besluit.

 

Na het lezen van boeken in zijn studentenjaren, ontdekte Van Straten dat hij ook zelf verhalen wil vertellen. In zijn boeken schrijft hij op zijn eigen -grappige- manier korte verhalen om mensen onderwerpen te laten ontdekken en begrijpen.
Uit zijn boek 'Niets zal ons redden maar een beetje liefde is oké' las hij twee verhalen voor: Hi Ha Horeca en Cordyceps.

 

Hi Ha Horeca gaat over een discussie met een serveerster in Café Amsterdam. Dat is een café in Amsterdam genaamd Café Amsterdam. Er ontstaat een discussie als de schrijver alleen wat drinkt terwijl hij aan een tafeltje zit. De serveerster vindt dat hij ook wat moet eten. Ze zegt dat er andere tafels zijn voor mensen die alleen wat drinken. Van Straten heeft ervaring in de horeca en vindt dat een slechte regel. Hij noemt dit soort regels ''frustratieregels''. Regels die eigenlijk nergens op slaan.

 

Cordyceps gaat over een intelligente schimmel. Houtmieren eten deze schimmel waarna de schimmel de mier over kan nemen. Uiteindelijk ontploft de mier, zodat de schimmel zich verder uit kan breiden. Met dit verhaal bewijst Van Straten dat een schrijver kan bepalen, door op een bepaalde manier te schrijven, wie er in een verhaal als goed of kwaad wordt beschouwd.

 

De leerlingen kregen daarna de opdracht om ook iets te schrijven. Ze konden kiezen tussen ''frustratieregels'' of de stelling dat het Van Maerlant een ''blanke kakkerschool'' is.
Terwijl iedereen geconcentreerd aan het schrijven was, was Van Straten druk bezig met zijn telefoon. Wat was hij aan het doen? Was hij spelletjes aan het spelen of was hij al begonnen aan zijn nieuwe boek ....?

 

 

Foto: Minke van Weegberg. Tekst: Kars Piket